website door Carlos Gallupa

Plakkende vloeren en glazen plafonds

‘Mijn team en ik vinden dat jij de baan bezet houdt van een man', zo luidde de opmerking van een van de ingenieurs die ging zitten en zijn voeten neerlegde op het bureau van de nieuwe vrouwelijke directeur van een oliemaatschappij. ‘Je hebt een man en een gezin in Den Haag. Dus waarom doe je dit? Door deze baan te nemen degradeer je de functie.' De boodschap was duidelijk. Deze vrouw had niets te zoeken in een door mannen gedomineerd directieteam. Een overdreven voorbeeld, zo zou je zeggen. Maar het verhaal is niet verzonnen en speelde zich af bij de Nederlandse Aardoliemaatschappij (NAM). Eind jaren negentig notabene. Nog niet eens zo heel lang geleden. De vrouwelijke directeur in kwestie was Pauline van der Meer-Mohr, momenteel HR-directeur bij pakjesbedrijf TNT. Ze vertelt dit voorbeeld wel vaker tijdens lezingen en seminars. Het illustreert immers op een niet mis te verstane wijze hoe er vandaag de dag in Nederland nog steeds over vrouwen in hoge functies wordt gedacht. Zeker wanneer het een functie betreft in een mannenwereld.

Ophef
Een dergelijke situatie zal echter niet heel vaak voorkomen. Al was het alleen al vanwege het feit dat er nauwelijks vrouwen zitten op hoge functies. Nederland is namelijk bij uitstek een land waar vrouwen geen carrière maken. Op de ranglijst van vrouwen in hoge functies bivakkeert Nederland in Europa namelijk nog altijd in de onderste helft. Of het nu aan de plakkende vloeren of glazen plafonds ligt, is niet helemaal duidelijk. Maar vrouwen en hoge posities gaan in Nederland niet samen. Er zijn er maar heel weinig die de echte top bereiken. En als in Nederlands bedrijven al topvrouwen de scepter laten zwaaien, dan zijn het vaak niet eens Nederlandse vrouwen. Zo werd er in 2003 nogal wat ophef gemaakt over het feit dat Nederland nu eindelijk de eerste vrouwelijke bestuursvoorzitter van een beursgenoteerde onderneming kreeg. Maar dit was geen Nederlandse. Het betrof de Amerikaanse Nancy McKinstrey die tot hoogste baas werd benoemd bij Wolters Kluwer.

Waar een wil is...
We kunnen hieruit eigenlijk maar één conclusie trekken. De Nederlandse vrouw is waarschijnlijk niet echt geïnteresseerd in het bereiken van de top. Althans, niet ten koste van alles. Zouden ze dat wel zijn, dan is er immers maar weinig dat hen tegenhoudt om die top ook daadwerkelijk te bereiken. Een vrouw met ambitie zal zich namelijk heus niet laten dwarsbomen door plakkende vloeren, glazen plafonds of anderszins belemmerende onderdelen. Maar de kosten wegen niet altijd op tegen de baten. Het is allemaal leuk en aardig die top, maar een privéleven en kinderen zijn toch net even wat belangrijker, zo denken veel vrouwen. Een relativerende gedachte, waar veel mannen kennelijk niet vaak aan toekomen.



Terug naar overzicht